Vertaling Arabisch
arabisch is een Semitische taal die door ongeveer 240 miljoen mensen in verschillende landen wordt gesproken. Het is de taal van de Koran, het Heilige Boek van de islam en het wordt daarom gezien als de moedertaal van de islamitische wereld.Het Arabische alfabet bevat 28 letters en wordt van rechts naar links geschreven met uitzondering van de cijfers, die van links naar rechts worden geschreven. In de wereldgeschiedenis zijn er veel mathematische, filosofische en astrologische werken geschreven in het Arabisch.
De kwantitatieve, politieke, culturele en religieuze betekenis van de taal werd in 1973 officieel erkend door de Verenigde Naties. Het arabisch werd toen de zesde taal van de VN (naast Chinees, Engels, Russisch, Frans en Spaans).
Verspreiding
Het arabisch is de officiële taal in de Maghreblanden (Marokko, Mauritanië, Algerije, Tunesië en Libië), in het Midden-Oosten (Jordanië, Libanon, Palestina, Syrië en Egypte), in de Golf (Irak, Koeweit, Saoedi-Arabië, Qatar, Oman, Jemen, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten) en in de Hoorn van Afrika (Soedan, Somalië, Djibouti en de Comoren). Al deze landen zijn tevens lid bij de Arabische Liga. Verder is het arabisch ook de officiële taal in Tsjaad (geen lid van de Arabische Liga), en in Israël (naast het Hebreeuws). Daarnaast is het arabisch in heel veel landen een minderheidstaal.
Varianten
Het arabisch zoals dat tegenwoordig wordt gebruikt in de media en in al het geschreven materiaal (zoals documenten en boeken, inclusief schoolboeken en leesboeken voor jonge kinderen) wordt in het westen wel Modern Standaardarabisch genoemd. Hierbij wordt een onderscheid gemaakt met het klassiek arabisch (foesha) waarin de Koran is geschreven. In de Arabische wereld wordt dit onderscheid echter niet gemaakt.
In de dagelijkse conversatie worden in de Arabische landen en regio's in het Midden-Oosten en Noord-Afrika verschillende Arabische dialecten gesproken. Deze verschillen onderling waardoor Arabischsprekende inwoners uit verschillende regio's elkaar misschien niet kunnen verstaan. Er wordt echter niet in de dialecten geschreven. Het Egyptisch-arabisch neemt een bijzondere positie in onder de dialecten, doordat de Egyptische filmindustrie het over de hele Arabische wereld heeft verspreid. In het Handbuch der arabischen Dialekte van W. Fischer en O. Jastrow, 1980, worden de volgende dialectgroepen onderscheiden: Maghrebijnse dialecten, Egyptische dialecten, Syrisch-Libanese dialecten, dialecten van het arabisch Schiereiland en Iraakse dialecten.
Een buitenlander die Modern Standaardarabisch spreekt, wordt waarschijnlijk raar aangekeken omdat deze taalvariant tamelijk formeel klinkt, maar hij kan zich wel verstaanbaar maken tegenover goed opgeleide Arabischsprekenden in het Midden-Oosten. Wat deze mensen terugzeggen is misschien moeilijk te verstaan, tenzij zij hun best doen om formeel te spreken.
Geschiedenis
De oorsprong van de taal ligt op het Arabische Schiereiland, nog voor de islam daar zijn intrede deed. Ze verspreidde zich vanaf de 7e eeuw snel over het Midden-Oosten. Het traditionele geschreven arabisch is maar weinig veranderd sinds de codificatie ervan begon tegen het einde van de 8e eeuw in Koefa en Basra. Belangrijke figuren bij die codificatie waren al-Khalil en zijn leerling Sibawaihi. Deze twee werkten een puristisch en prescriptief systeem uit, dat bepaalde wat correct en wat fout taalgebruik was. Bij die codificatie steunde men op drie bronnen: de taal van de pre-islamitische poëzie, de taal van de Koran en het taalgebruik van de Bedoeïenen.